HiMalayan Expedition – Dhaulagiri 2008 part 1. HiMalajska Wyprawa Ryszarda Pawłowskiego – Dhaulagiri 2008 cz. 1. /Version english and polish/

The Dhaulagiri (8167 m high) belongs to difficult and hardly ever capture mountain. Since more than ten years, with success, the Dhaulagiri base of all polish expeditions.

At first was captrued in 1960 by Swiss expedition with two polish climbers: Jerzy Hajdukiewicz and Adam Skoczylas. On the peak was stand: K. Diemberger, P. Diener, M. Dorji, E. Forrer, N. Dorji, A. Schelbert.

Till now this mountain was captured by 11’s polish climbers :

1980 – Wojciech Kurtyka and Ludwik Wilczynski

1983 – Miroslaw Gardzielewski, Jacek Jezierski, Tadeusz Laukajtys i Waclaw Otreba

1985 – Andrzej Czok i Jerzy Kukuczka – first winter expedition

1990 – Krzysztof Wielicki

1994 – Piotr Pustelnik and Jozef Gozdzik

We put news’s below from HiMountain Dhaulagiri Expedition – the seventh peak in the world

In spring season 2008 the Dhaulagiri will be attack in squad:

Ryszard Pawlowski (Katowice) – leader

Artur Hajzer (Mikolow) – deputy leader

Robert Szymczak (Gdansk)

Piotr Snopczynski (Swidnica)

Bogdan Kaszycki (Szczecin)

the alt text you want

Wyprawa pod kierownictwem Ryszarda Pawłowskiego i Artura Hajzera ma na celu zdobycie jednego z ośmiotysięczników w Himalajach – Dhaulagiri (8167 m n.p.m.).
Jest to siódmy, co do wysokości ośmiotysięcznik. Ostatnie polskie wejście na ten szczyt miało miejsce w 1994 roku.

Dwójka uczestników: Hajzer i Szymczak aklimatyzuje się obecnie na stokach Island Peak w Nepalu, a Pawłowski, Kaszycki i Snopczyński wylatują z Warszawy 26 marca o g. 14.55 przez Londyn i Doha do Kathmandu.

Cała wyprawa spotyka się 29-go i wspólnie będzie przemieszczać się w kierunku bazy Dhaulagiri. Taktykę podróży i karawany uzgodnią wspólnie, gdyż Pawłowski, Hajzer i Szymczak będą już mieć aklimatyzację i być może przemieszczą się do podnóża góry szybciej, korzystając częściowo z samolotu.

dhaulagiri-fot-ryszard-pawlowski-new.JPG

Trasa :

Uczestnicy wyprawy będą zdobywać szczyt drogą pierwszych zdobywców od strony północno-wschodniej. Bazę wyprawy zakłada się na wysokości 4700 m.

Droga prowadzi stąd najpierw przez uszczeliniony lodowiec trawersem pod wielką charakterystyczną turnią Eiger i w miarę jak staje się coraz bardziej stromy zmienia się w lodospad – czyli ice fall – kawalkadę brył lodu, szczelin, seraków. Cały odcinek ice fall’a wymaga zaporęczowania.

dhaulagiri-widok-z-przeleczy-francuzow-fot-ryszard-pawlowski-new3.JPG

Obóz I leży za to na wygodnej, rozłożystej i bezpiecznej przełęczy na wysokości 5850 m. Być może w trakcie poręczowania drogi do obozu I wyprawa będzie musiała założyć tymczasowy obóz pośredni na wysokości 5300 m, ponieważ dotarcie do obozu I za jednym razem, w początkowej fazie akcji górskiej może być zbyt trudne, wytężające i po prostu niemożliwe. /kliknij zdjęcie poniżej dwa razy a zobaczysz powiększenie/

Z obozu I do obozu II na wysokość 6400 m droga wiedzie połogimi polami śnieżnymi wśród mało wybitnych seraków i nielicznych szczelin i jest najłatwiejszym fragmentem wspinaczki. Powyżej obozu II droga prowadzi idealnie filarem płn.-wsch. i jest bardzo stroma. Żadne warunki nie stwarzają komfortu poruszania się w tym miejscu. Zbyt duża ilość śniegu powoduje zagrożenie lawinowe, a jego brak i wylodzenie powodują, że odcinek jest trudnym technicznie stokiem lodowym, wymagającym od wspinaczy wysokiej klasy umiejętności wspinaczki w lodzie. Wiele fragmentów można pokonać tylko na przednich zębach raków i przy użyciu koniecznie dwóch czekanów. /kliknij zdjęcie poniżej dwa razy a zobaczysz powiększenie/

Ekspozycja filara powoduje, że z trudem znajduje się miejsce na platformę gdzie powstaje z reguły obóz III (7400 m). Cały odcinek do obozu III wymaga zakładania lin poręczowych. Z obozu III następuje atak szczytowy. Dhaulagiri nie jest popularną górą, co sezon działa tu stosunkowo mała ilość wypraw i to raczej o charakterze sportowym; nie organizuje się wogóle wypraw komercyjnych. Z tego względu powyżej obozu III liny poręczowe nie są już z reguły zakładane. Podczas ataku szczytowego wspinacze albo asekurują się nawzajem (asekuracja lotna), albo pokonują teren bez żadnej asekuracji. Grań szczytowa jest jednak eksponowana, długa i niełatwa orientacyjnie stąd odcinek ten należy do kluczowych w trakcie całej akcji górskiej i może być on pokonywany tylko przez Himalaistów z dużym bardzo dużym doświadczeniem i wprawą.

Uczestnicy :

pawlowski-male.jpgRyszard Pawłowski
urodzony w 1950 roku, zodiakalny Rak, ale Tygrys według horoskopu chińskiego, inżynier elektryk, instruktor alpinizmu, przewodnik górski.

Wziął udział w ponad 200 wyprawach w różne góry świata jako uczestnik lub organizator. Zdobył dziesięć szczytów ośmiotysięcznych, m.in. K2 (8611 m n.p.m.) płn. filarem. Jest jedynym Polakiem, który trzykrotnie stanął na szczycie Mt. Everestu (8848 m n.p.m.).

Dokonał wielu wejść trudnymi drogami wspinaczkowymi w różnych rejonach Ziemi. Był partnerem wspinaczkowym Jerzego Kukuczki, Piotra Pustelnika, Janusza Majera, Krzysztofa Wielickiego, Adama Zyzaka.
Jest członkiem prestiżowego The Explorers Club, stowarzyszenia zrzeszającego 3000 odkrywców i badaczy z kilkudziesięciu państw wszystkich kontynentów.

Sylwetka himalaisty : –Ryszard Pawłowski the famous Polish climber. /Version english and polish/

hajzer-male.jpgArtur Hajzer
lat 45, żonaty, dwóch synów. Z wykształcenia kulturoznawca, zawód wykonywany: przedsiębiorca. Weteran polskiego himalaizmu, wieloletni partner Jerzego Kukuczki, uczestnik kilkunastu wypraw na najwyższe himalajskie ściany. Zdobywca 4 ośmiotysięczników w tym: trzech nowymi drogami i autor pierwszego zimowego wejścia na Annapurnę.

snopczynski.jpg

Piotr Snopczyński
58 l., był ratownikiem Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego już od czasu studiów na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. W latach 1998-2002 był wiceprezesem tej organizacji. Przeszedł normalną drogę wspinania od Alp i Kaukazu po Karakorum i Himalaje. W latach 90. atakował kilkakrotnie Mt. Everest i K2. Wie, co to zima w Himalajach – trzy lata temu brał udział w wyprawie na Nanga Parbat. Wie też, jakie potrafi być lato w Himalajach – w 1993 r., podczas załamania pogody po zejściu ze szczytu Gaszerbrum II (8035 m), stracił odmrożone palce stóp.

Bogdan Kaszycki
Robert Szymczak – lekarz

Sponsorzy i patroni :

Źródło: www.himountain.pl

2 Responses

  1. […] – HiMalayan Expedition – Dhaulagiri 2008 part 1. HiMalajska Wyprawa Ryszarda Pawłowskiego – Dhaulagir… […]

  2. […] – HiMalayan Expedition – Dhaulagiri 2008 part 1. HiMalajska Wyprawa Ryszarda Pawłowskiego – Dhaulagir… […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: