Kinga Baranowska summit Manaslu. Kinga Baranowska pierwszą Polką na Manaslu – kronika wyprawy cz.2./Version english and polish/

Kinga Baranowska the first Polish woman climber to reach the Summit of Manaslu.

Manaslu Piotr Pustelnik received an SMS – Kinga Baranowska and Edurne Pasaban bagged Manaslu.

Kinga’s Summits :

Cho Oyu (8201 m) – October , 2003 ;

Broad Peak (8047 m) – Julay 22, 2006 – The 11 woman ascent;

Nanga Parbat (8125 m) Julay 18, 2007;

Dhaulagiri (8167 m) May 01, 2008.

Manaslu (8156 M) October 5, 2008

Official site : http://www.kingabaranowska.com/

Kinga Baranowska, first Polish woman to reach the summit of Manaslu

On 5th of October Kinga Baranowska as the first Polish woman (Alpinus Expedition Team, KW Warsaw) summited Manaslu (8163 m) which is located in Nepal (see Exatel Alpinus Expedition – Manaslu 2008). This year it’s Kinga’s second eight-thousander. Previously, on May 01, 2008 she reached the summit of Dhaulagiri (8167 m).

Chronicles of the expedition, part 2.

Reports by Kinga Baranowska :

09.27.2008

It’s stopped snowing, at last! I don’t remember how a clear day looks like.. I can finally dry off my sleeping bag and mattress in the sun. Beautiful blue sky changed everyone’s mood. All day long we hear avalanches rolling down. It snowed so many days that we have to wait a bit for the snow to “bind”. It’s very dangerous now. Especially on the way to the camp II. If the weather doesn’t change, we want to climb higher tomorrow. I don’t know what to expect in the camp I. I don’t know if the tents are still there. Yesterday we were in fits. We cannot sit in the base camp any longer.
A film from the base camp and camp I, part 1:

A film from the base camp and camp I, part 2:

09.26.2008

No changes. Some of the teams are thinking of giving up. It’s like a game: you give yourself couple of days. If nothing changes, you quit. Other tactics: “I have no other way”. No guilty conscience, no problem. I have a round trip ticket, work at home, meeting deadlines. I can still hear some people saying that I’m a lucky, because I can wait. I try to convince them that it’s not true. I can’t wait either. It’s just my choice, a decision I’ve made at a heavy cost. I encourage them to stay. But they feel better complaining. It’s the matter of mentality. Then, why did they come here? To blame me for my good mood?

09.25.2008

It snows instantly. Another day spent in the base camp. We had to begin snow clearance operation at night, otherwise we would have lost our kitchen and mess. The cooks are getting up every 2 hours to sweep the snow off. I’m holding my tent with the ski poles. People are dropping out one by one. Those who took some equipment to camp II think that it’s lost irretrievably. My Polish friends, Janek and Paweł, brought me some books. First class books to say the truth. I’m going to read Kapuściński now and keep your fingers crossed for my guys here.

09.23.2008

Live from our base camp: we start to practice our patience. I think that if it was my first eight-thousander I would become very irritated. Last years’ Dhaula expedition taught me a lesson: you cannot conquer an eight-thousander in three weeks. This years’ Dhaula was the longest expedition I took part in. I spent one month in the base camp. Old trouper would probably say it’s a normal situation. That’s why I’m patient.
I feel like I was in Spain: the Basques, the Catalans, the Spanish are everywhere around me! Although they come from Spain, none of them feels Spanish. Now I know exactly all the nuances and know what their national pride is.
We spend the time digging out our tents, reading books, listening to music. The photos were taken between 5 and 7 am, because only at this hour the weather is tolerable and there’s a good light.
Photos from the base camp and camp I.

09.21.2008

After several hours we have finally reached camp I. It’s very difficult to find your way when you have to deal with blizzard, mist and a route that is cut with crevasses. One needs to be very careful but it’s also good to have some visibility. Camp I at 5750 m looked like a battlefield. You could barely see the tents after a few days’ snowfall.
The first expeditions prepares to leave (Amical – Rafał Dumowica’s group, commercial). They don’t want to wait for a better weather. They also probably didn’t take into consideration that Manaslu requires a lot of patience and a lot of time.
P.S. Below you can find a film and a map of our trekking.

09.18.2008

We didn’t reach the camp I It snowed so heavily at night that the pole in my tent broke and the wet snow has almost killed me. It’s like a nightmare! There hasn’t been one full sunny day  I miss Polish food. I shouldn’t complain, because the cook is excellent. But still, I miss it so much..

09.17.2008

It’s a rainy day today. Another(!) rainy day. The monsoon makes our nights white from snow and brings sleet by day. We get up at 5 or 6 am to take some photos. That’s the only time when we can capture Manaslu. Unfortunately we can’t wait in the base camp any longer, we need to acclimatize. We are planning to leave tomorrow, reach at least camp I at 5600 m. I hope that we succeed. Keep your fingers crossed for the weather and this monsoon.. make it go away.

09.15.2008

Many groups are leaving the base camp. The reason? Those who wanted to climb in Tibet (Cho Oyu and Shisha Pangma mountains) didn’t get the permission from Chinese. So they have chosen other eight-thousanders although they don’t have any experience in climbing the Himalayas. I have reached the base camp I with my group today. We set up a camp I and we took some of the equipment. It snowed of course. I feel tired after going at 5700 with the backpack. The most important thing though is to gradually acclimate oneself.

09.14.2008

Yesterday we finally reached the base camp. In Samogon we had to change our porters for the locals, who can climb even 4850 meters above the sea level. After many negotiations we trans-shipped the equipment. Some of our companions had to turn back due to severe headaches and humidity related sickness. One can hear sneezing everywhere. The rain doesn’t leave us at all. We didn’t even have the chance to dry off our clothes. We put up our private tents (each of us his own) and started to unpack. Organizational day.

09.12.2008

It rains almost all day long and it’s much colder at night. We walked in pouring rain yesterday, and as soon as we reached Samogon (at height of 3500 m) we were totally soaked through. It’s our last stop on the way to Manaslu. We still need to climb 1000 m. We have electricity, what is quite rare on this route. I also managed to survive one week of trekking without my equipment. On our way we’ve seen many villages inhabited only by Tibetan people. We’re close to Chinese border and Buddhist temples are visible at every turn. First time I saw Manaslu yesterday evening. It looks better up close, than in pictures. We also prayed for success of the expedition. Tomorrow we heading off to the camp at 4800 m.

For further information about the expedition check out Kinga’s reports, part 2.

Sponsor sof the expedition:
Alpinus  – www.alpinus.pl
EXATEL company- www.exatel.pl

Further details: www.kingabaranowska.pl

sorces: – http://www.goryonline.com/http://www.wspinanie.pl/

Kinga Baranowska pierwszą Polką na Manaslu.

5 października Kinga Baranowska (Alpinus Expedition Team, KW Warszawa) stanęła, jako pierwsza Polka na szczycie Manaslu (8163 m) położonym w Nepalu (zob. Exatel Alpinus Expedition – Manaslu 2008).

Jak donosi sama Kinga:

Dziś o godzinie 10 czasu nepalskiego stanęłam na szczycie Manaslu. Resztę dnia schodziłam w dół zwijając obozy, na kolację byłam już w bazie. Czuję się bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Dziękuję wszystkim, którzy o mnie ciepło myśleli. Więcej napiszę już jutro, jak trochę odeśpię-:)

Kronika wyprawy cz.2.

Relacje – Kinga Baranowska :

27.09.2008
Pierwszy dzień bez opadów!!! Jest to coś, czego już nawet nie pamiętam… Można wysuszyć śpiwór na słońcu i materac… Niesamowite. Piękne niebieskie niebo, tak jakby nowe siły wstąpiły w ludzi.
Przez cały dzień słychać też huk spadających lawin. Jest teraz bardzo niebezpiecznie – po tych wielu wielu dniach codziennych opadów. Trzeba trochę odczekać, by śnieg się związał, w miejscach lawiniastych pospadał. Szczególnie odcinek do dwójki – bardzo niebezpieczny. Sypie się stamtąd ciągle.
Jeśli pogoda się utrzyma – chcemy ruszyć jutro wyżej. Nie wiemy co zastaniemy w obozie I, czy namioty jeszcze widać, ale chcemy już się ruszyć. Wczoraj wieczorem dopadła nas głupawka od siedzenia i czekania w bazie.
Film z bazy i obozu I, część I:

Film z bazy i obozu I, część II:

26.09.2008
Bez zmian. Z tym, że psycha chyba słabsza w niektórych zespołach. To jest jak taka ‘gra’: dam sobie jeszcze tyle i tyle dni. Jak się nie zmieni do tego czasu…
Inna taktyka: no niestety, nie mam wyjścia (jest wytłumaczenie, więc nie ma wyrzutów sumienia). Mam bilet powrotny, w domu czeka praca, same deadliny (tak jakby nie było oczywiste, że w górach czeka się zawsze).
I jeszcze potrafię usłyszeć: Ty to masz dobrze, że możesz czekać, gdybym ja tak mógł… Odpowiadam, że również nie mogę, że to kwestia mego świadomego wyboru, decyzji, którą podjęłam, i że w tym momencie coś innego na tym cierpi a ja się na to świadomie godzę.
Nie wierzą. Myślą, że to tak wszystko samo, bezboleśnie, że ja to jestem szczęściarz, w czepku urodzona.
Odpowiadam: zostań, masz przecież takie same szanse… Nie trać energii na użalanie się na pogodę, nie masz na to wpływu. Niczego nie zmienisz, a tylko stracisz siły.
No, ale zawsze morale w swoich oczach wzrasta, gdy człowiek się nad sobą polituje. To kwestia mentalności, wychowania, że wszystko do kitu…
Zastanawiam się w duchu: po co tu przyjechali? Patrzą na mnie kątem oka, trochę jakby źli, że mam dobry humor.

25.09.2008
Kolejny dzień spędzony w bazie. Sypie non stop. W nocy – również akcja odśnieżanie, by nie połamało nam mesy i kuchni. Kucharze wstają co 2 godziny i zgarniają śnieg. Ja podtrzymuję dodatkowo mój namiot od środka kijkami, by nie zwalił mi się na głowę podczas snu, jak już to miało raz miejsce.
Ludzie się powoli wykruszają. Tu i ówdzie słyszy się o planowanych odwrotach. Ci którzy wynieśli jakiś sprzęt do dwójki, obawiają się, że stracili go bezpowrotnie.

Moi współziomale z kraju – Janek i Paweł (którzy początkowo mieli jechać na Cho Oyu), przynieśli mi książki. Ale się cieszę. I to jeszcze w dobrym guście – bo Kapuściński. Pierwsza klasa. Fajnie gdyby im się udało, chłopaki ostro i dzielnie tu walczą.

23.09.2008
Z życia w bazie. Zaczynamy powolutku uruchamiać naszą cierpliwość. Myślę, że gdyby to był mój pierwszy ośmiotysięcznik – bardzo bym się irytowała… Ale wszystko jest po coś. Ta wprawka z zeszłorocznej Dhaula pokazała mi, że nie można wszystkich ośmiotysięczników zdobywać w trzy tygodnie. Moja tegoroczna Dhaula – była rekordem – w bazie spędziłam miesiąc i to była najdłuższa dla mnie ekspedycja. No cóż, starzy wyjadacze powiedzą, że to nic, tak więc przełączam się na tryb: cierpliwość i jakoś na tych bateriach polecę.
Zdjęcia z Bazy i obozu I

Rytm wokół mnie hiszpański. Jestem otoczona na wskroś: Baskami, Katalończykami i wcześniej też Hiszpanami. To trzeba bardzo wyraźnie zaznaczyć, bo mimo, że wszyscy oni pochodzą z jednego kraju „Hiszpania” wcale się Hiszpanami nie czują. Znam już dość dokładnie te wszystkie niuanse, rozbieżności, dumę narodową…, to, że podobno Madryt zabiera dużo, w zamian nie oddaje nic, że władza zcentralizowana, a przecież własny język, historia, kiedyś własny kraj… Że ci lepiej wykształceni, ale za to zachowują się jak „chulo” (arogancko) itd.

Poza tym czas nam odmierza odkopywanie namiotów, czytanie książek, słuchanie muzyki i nie wkurzanie się na pogodę. Zdjęcia – oby Was nie zmyliły, są robione o 5.00 – 7.00 rano, to jest jedyna pora, gdzie (czasem!) nie pada, poza tym wtedy jest dobre światło.

21.09.2008
Jakoś wyszarpaliśmy te parę godzin Manaslu i dotarliśmy do jedynki. We mgle i śnieżycy bardzo ciężko jest odnaleźć drogę bo trasa jest poprzecinana siatką szczelin. Trzeba bardzo uważać ale przede wszystkim dobrze jest mieć widoczność. W jedynce (ok 5750 m.) istne pobojowisko: widać tylko czubki namiotów albo nie widać ich wcale po ostatnim kilkudniowym opadzie.
Zwija się stąd już pierwsza ekspedycja (Amical – grupa Rafała Dumowica, komercyjna). Z powodu monsunu. Nie wierzą, że będzie lepiej a poza tym pewnie założyli za mało czasu jak na Manaslu. Ta góra wymaga ogromnej cierpliwości i dużo czasu.
PS. Poniżej film i mapka z trekkingu.

18.09.2008
Nie wyszliśmy do jedynki. W nocy tak padało, że złamał mi się maszt w namiocie i prawie mnie przygniotło ciężkim, mokrym śniegiem. Koszmarny monsun! Nie było jeszcze połowy dnia ze słońcem 😦
Dziś po raz pierwszy poczułam, że chce mi się polskiego jedzenia (!). Dotarło to do mojego podniebienia… Tak naprawdę to nie powinnam narzekać, bo kucharza mamy znakomitego, ale co zrobić skoro nasze polskie żołądki przyzwyczajone są do zupełnie innych potraw…

17.09.2008
Dziś jest deszczowy dzień. Któryś z rzędu. To monsun, niestety jeszcze nie przeszedł. Pada codziennie – w nocy zazwyczaj śnieg, w dzień – śnieg z deszczem. Różne konfiguracje, ale ciągle pada. Wstajemy o 5.00 lub 6.00 rano by porobić jakiekolwiek fotki, bo tylko wtedy widać Manaslu.
Niestety nie możemy dłużej czekać w bazie, musimy się aklimatyzować. Chcemy wyjść jutro na parę dni, chociażby do jedynki na 5600 m Mam nadzieje, że ten plan się uda. Trzymajcie kciuki za pogodę i za ten monsun…. by wreszcie się skończył.

15.09.2008
W bazie sporo wypraw. Wzięło się to stąd, że ci którzy chcieli się wspinać w Tybecie, czyli na Cho Oyu i Shisha Pangma nie dostali tamże pozwolenia. Jak zwykle Chińczycy coś wykombinowali. Część grup przeniosła się więc na inne ośmiotysięczniki, niektóre z nich są praktycznie bez doświadczenia w Himalajach.
Dziś wyszłam wraz z częścią grupy do obozu I. Założyliśmy jedynkę oraz wynieśliśmy trochę ekwipunku. Oczywiście padał śnieg a niżej deszcz. Czuję się lekko zmęczona po tej ‘przebieżce’ na 5700 m z plecakiem, ale ważne by się stopniowo aklimatyzować.

14.09.2008
Wczoraj dotarliśmy do bazy. Uffff!!!!! Ile to dni trwało…!
Nie było łatwo się wydostać z Sama. W tej wiosce następuje zmiana tragarzy, stad bierze się miejscowych którzy są w stanie wspiąć się na 4850 m n.p.m. Mimo, że umówiliśmy się z nimi na 6 rano, to same negocjacje trwały parę godzin. Od nowa też trzeba było ważyć wszystkie nasze bagaże, przekładać ekwipunek, bo tu za dużo, tu za mało…
Tragarze z Sama Gon są niestety monopolistami w tym regionie, no i targi z nimi są też ciężkie.
Nie wszyscy nasi trekkersi, którzy idą też z nami dotarli na tę wysokość. Ostry ból głowy zawrócił ich z połowy drogi. Część też pochorowała się z racji wilgoci która jest tu wszechobecna. Wszędzie słychać kichanie.
Założyliśmy bazę w kompletnym deszczu, i jakbym się zastanowiła, to chyba nie mieliśmy ani jednego ‘suchego’ dnia, by chociażby wysuszyć nasze rzeczy.
Dziś natomiast pobudowaliśmy sobie nasze ‘private tenty’, czyli każdy najpierw przygotowywał sobie platformę (zgodnie z zasadą: jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz), a potem mościł się ze swymi rzeczami w namiotach. Jednym słowem – dzień organizacyjny.

Zdjęcia z Trekkingu do bazy

Film z trekkingu do bazy :

12.09.2008
Już nie ma upałów. No może trochę, w dzień. Ale jest za to teraz dużo deszczu, w nocy nawet zimno. Wczorajszy cały dzień przeszliśmy w ulewie, zaczęło padać już w nocy, przyszliśmy do Sama totalnie przemoczeni. Samagon to ostatnia miejscowość na trasie do bazy pod Manaslu. Jest położona na wysokości 3500 m i do bazy mamy stąd jeszcze ponad tysiąc metrów podejścia. Jest tu też prąd (!) przez parę godzin co jest rzadkością na tej trasie. Jakoś też przetrwałam ten prawie tygodniowy trekking bez swego ekwipunku. Po drodze przez ostatnie dni mijaliśmy całą masę wiosek, zamieszkanych już tylko przez Tybetańczyków. Jesteśmy tuż przy granicy z Chinami, a raczej z Tybetem i widać to na każdym kroku… Mnóstwo miejsc kultu Buddy.
Zobaczyłam wczoraj wieczorem po raz pierwszy Manaslu. Wygląda lepiej niż na zdjęciach, nawet nie przypuszczałam! Dziś też mieliśmy puję – czyli specjalny ceremoniał buddyjski, podczas którego modliliśmy się za pomyślność naszej wyprawy. Każdy po swojemu, w duchu. Jutro rano zaś ruszamy do bazy na ok 4800 m., więc ta pomyślność bardzo nam się przyda.

Wkrótce więcej informacji o wyprawie, m.in. relacje Kingi cz.3.

Sponsorzy wyprawy:
Alpinus – www.alpinus.pl
firma EXATEL – www.exatel.pl

Bieżące informacje na: www.kingabaranowska.pl

źródła : – http://www.goryonline.com/http://www.wspinanie.pl/

goryonline.com

AddThis Feed Button

zapraszam do subskrypcji mego bloga

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: