Kinga Baranowska summit Manaslu. Kinga Baranowska pierwszą Polką na Manaslu – kronika wyprawy cz.3./Version english and polish/

Kinga Baranowska the first Polish woman climber to reach the Summit of Manaslu.

Manaslu Piotr Pustelnik received an SMS – Kinga Baranowska and Edurne Pasaban bagged Manaslu.

Kinga’s Summits :

Cho Oyu (8201 m) – October , 2003 ;

Broad Peak (8047 m) – Julay 22, 2006 – The 11 woman ascent;

Nanga Parbat (8125 m) Julay 18, 2007;

Dhaulagiri (8167 m) May 01, 2008.

Manaslu (8156 M) October 5, 2008

Official site : http://www.kingabaranowska.com/

Kinga Baranowska, first Polish woman to reach the summit of Manaslu

On 5th of October Kinga Baranowska as the first Polish woman (Alpinus Expedition Team, KW Warsaw) summited Manaslu (8163 m) which is located in Nepal (see Exatel Alpinus Expedition – Manaslu 2008). This year it’s Kinga’s second eight-thousander. Previously, on May 01, 2008 she reached the summit of Dhaulagiri (8167 m).

Kinga reports:

Today, at 10 am local time I reached the summit of Manaslu. The rest of the day I was descending and breaking the camps. I reached the base camp just for the dinner. I feel very tired, but also extremely happy. I would like to thank all who kept their fingers crossed for me. As soon as I get some sleep, I’ll write more )

Chronicles of the expedition, part 3.

Reports by Kinga Baranowska :

10.07.2008

The base camp. All covered with snow. The monsoon came back with redoubled strength. Everyone leaves the base camp. They know that route-finding at this height (8000 m) is extremely difficult and no one know when the weather gets better. Without the porters (all were already booked up by other teams) we’re not able to return to Samogon. We need to wait. Maybe we’ll manage to get a helicopter on 9th of October, but it’s not confirmed yet (it snows all the time). Besides, it’s again a matter of money..
Besides the helicopters fly from Samogon. It’s one thousand meters below us, and getting there won’t be easy as well 😦
Yesterday we had an “energy crisis”. I slept 14 hours and still feel sleepy. Today we’re packing, in the blizzard of course. There’s no service. Mobiles don’t work. Is the satellite on strike? Somebody wants us out of there as soon as possible.

Film 2.

10.06.2008

On 28th of September we were told that the good weather will hold till 4-5th of October.
What now? We didn’t have enough time to acclimatize in the camp II. Now we might lose the chance to climb the summit 😦 I didn’t expect that good weather can come in the middle of a monsoon. We cannot let this chance to slip. We’ll try at least to acclimatize.
On our way we decided that one night at 6800 will have to do for the summit attack. Then we’re going to descend to the base camp for two nights and in the morning we will try to climb once again. If the weather forecast turns out to be true, then we have huge chances to summit Manaslu on 5th of October. It’s risky, but we’re not a large team. One night acclimatization we’ll have to do. Each of us perfectly knows his organism, and its capabilities at the height of 8000 meters. So far we were climbing quite fast and some of us are still acclimatized after expedition in Pakistan. We’re ready to do it.
The night before the summit push was awful. Like a nightmare. I didn’t sleep a wink. No, headache was not the reason. It’s just that you don’t sleep at this height (almost 7500 meters).
I woke up at 1.30 am, although we were supposed to leave at 3.00 am. It’s cold ( – 30 Celsius degrees) and it’s so hard to do the first move.
The ridge leading to the peak of Manaslu is long and very windy. And it’s not flat, as it may seem. Once in a while we come across a steep climb that forced us to stop and catch our breath.
I summited Manaslu at 10 am, after about 6-hour climbing. My time wasn’t the worse. I saw people climbing with the oxygen cylinders. They were moving much faster than I did. It’s unbelievable how much simple oxygen helps.
The last part of the ridge is very exposed and not protected. Many people stopped right there and didn’t go further. Some ended climbing on the mountain pass. Our group reached the summit. I stood on the summit just a short while. There wasn’t a place to put your feet on. Usually the tops are open rocks, but this one had a lot of snow cornices and one had to be very careful.
I reach the base camp on the same day. It was quite a challenge. To summit Manaslu climbing about 700 m high, and then descending about 3500 meters. To say the truth I felt extremely tired and dehydrated. But delicious dinner in the base camp and fact of sleeping in your own base tent compensated for all the hardships.

10.05.2008

This morning I summited Manaslu. The rest of the day I spent descending and breaking the camps. I reached the base camp just for the dinner. I’m tired but very happy. Thank you all! I need to get some sleep 🙂 Kinga

10.04.2008

Today between camp II and camp III we met Janek and Paweł. They were descending and I was climbing. They attempted to reach the summit yesterday, but failed. But they were very close. All they had to do was to cross the last ridge. Yet it was too dangerous. They didn’t want to risk without the safety gears..
Right now I’m at height of 7450 meters. We climbed here 5 hours from the camp II, but I feel like it was 12 hours 😦 This part is difficult, although the altitude difference is only 650 meters. It’s very icy, vertical and we had seracs above our heads. Using ice axe and front spikes of crampons is far from pleasant at 7000 m. I’m exhausted. We’ll try to rest before the summit push, because sleeping at this height is impossible. Again, keep your fingers crossed.
Kinga from the camp III on Manaslu.

10.03.2008

Height of 6800 m. Our second night in this camp. Tomorrow we want to set up a camp at 7400m. The weather should be good till Sunday.

10.02.2008

We continue climbing today. We’ll try to get as high as possible. I don’t know how long the weather is going to be on our side. After all the monsoon is not over yet. There are already signs of stress in the teams. Packing, charging batteries, getting ready.. Keep your fingers crossed. See you soon.
A film from the camp II:

10.01.2008

Heading for the camp II.

09.30.2008

Today we came back from the camp II. We set it up at 6800 m. Not all of the teams decided to set their tents so high. Some of the groups did it but at the height of 6400 m. That’s why there are 3 or 4 camps on Manaslu. Headaches, lack of comfort, cold, and fear of going out from the tent at night are part and parcel of sleeping so high (at almost 7000m!). It took us about 5 hours to get to the camp II (altitude difference is one thousand meters).
The weather is changeable. In the camp II one could only see 10 meters in front of him. Some of the teams decided to make use of the better weather and want to make the ascent of Manaslu (with oxygen cylinders). Me and my team prefer to acclimate ourselves. Only a few people want to spend two nights in the camp II, but their equipment is hidden somewhere under the snow. Typical for Manaslu.

For further information about the expedition check out Kinga’s reports, part 4.

Sponsor sof the expedition:
Alpinus  – www.alpinus.pl
EXATEL company- www.exatel.pl

Further details: www.kingabaranowska.pl

sorces: – http://www.goryonline.com/http://www.wspinanie.pl/

Kinga Baranowska pierwszą Polką na Manaslu.

5 października Kinga Baranowska (Alpinus Expedition Team, KW Warszawa) stanęła, jako pierwsza Polka na szczycie Manaslu (8163 m) położonym w Nepalu (zob. Exatel Alpinus Expedition – Manaslu 2008).

Jak donosi sama Kinga:

Dziś o godzinie 10 czasu nepalskiego stanęłam na szczycie Manaslu. Resztę dnia schodziłam w dół zwijając obozy, na kolację byłam już w bazie. Czuję się bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Dziękuję wszystkim, którzy o mnie ciepło myśleli. Więcej napiszę już jutro, jak trochę odeśpię-:)

Kronika wyprawy cz.3.

Relacje – Kinga Baranowska :

07.10.2008
Baza. Zasypana śniegiem. Monsun wrócił ze zdwojona siłą. W bazie exodus – wszyscy uciekają. Wiedzą, że teraz od nowa robienie śladu na 8 tys. jest strasznie trudne, no i niewiadomo ile by trzeba czekać na pogodę. Nie ma porterów by zejść do Samogon. Musimy czekać. Część ekip nas uprzedziła, gdy byliśmy na szczycie i pozamawiali wszystkich.
Może uda nam się załatwić helikopter na 9 października, ale to nic pewnego, bo ciągle śnieży. Poza tym – finanse, finanse…
Helikoptery dolatują tylko do Samogon – tysiąc metrów poniżej, a tam też trzeba się jakoś dostać 😦
Wczoraj – zjazd energetyczny. Spałam z 14 godzin i jeszcze było mi mało. Chyba jakoś w końcu dojdę do siebie. A dziś wielkie pakowanie, oczywiście w śnieżycy. No i nie działają telefony. Satelita zastrajkował. To chyba wszystko po to, byśmy się jak najszybciej stąd zwinęli.

Film 2.

06.10.2008
Około 28 września dowiedzieliśmy się że dobra pogoda ma się utrzymać do 4 max 5 października. Co tu robić? Nie mamy aklimatyzacji nawet z dwójki i szansa na atak szczytowy nam przepadnie 😦 A tu takie okno pogodowe – w środku monsunu! Następne takie może się pojawić za 2 tygodnie! Jednakże grzech przepuścić taka szansę – wychodzimy chociaż się aklimatyzować.
„Po drodze” zdecydowaliśmy, że jedna noc na 6800 m „musi” nam wystarczyć by zaatakować szczyt, następnie schodzimy na 2 noce do bazy odpocząć i próbujemy wchodzić na szczyt. Jeśli prognozy miały okazać się prawdziwe – mielibyśmy szanse 5 października.
Plan odważny, bo z jedną nocą na 6800 m – aklimatyzację ma się słabą, ale… słabą grupą też nie jesteśmy. Każdy z naszej ósemki ma po kilka ośmiotysięczników na koncie i swoje organizmy dość dobrze zna. Stwierdziliśmy, że możemy to zrobić. Najbardziej oczywiście byli o tym przekonani ci, którzy byli latem w Pakistanie i mieli jeszcze aklimatyzację stamtąd, ale wszyscyśmy na ten plan przystali. Poza tym dość szybko się poruszaliśmy, w dobrym czasie pokonywaliśmy wysokości, więc ustalone.
(…)
Noc w obozie trzecim przed atakiem szczytowym – do niczego. Koszmar. Nie zmrużyłam oka. I wcale nie dlatego, bo bolała mnie głowa, po prostu na tej wysokości (prawie 7500 m) – pierwszej nocy się nie śpi (jeśli śpi się jakąkolwiek).
Wstałam już o 1.30, mimo, że wyjście było zaplanowane na 3.00. Wyszliśmy. Jak zwykle na tej wysokości – zimno (około -30) i „ruszyć z miejsca” ciężko. A to zimno w nogi, a to w ręce, a to nos odmarza itd.
Grań wyprowadzająca na główny wierzchołek Manaslu jest długa i wieją tu silne wiatry. I wcale nie jest płaska, jak to się z daleka wydaje. Co chwilę – ostre podejścia, które powodują przystawanie co trzy kroki i wyrównywanie oddechu.
Na wierzchołek dotarłam około 10, gdzieś po 6 godzinach wspinaczki. Nie był to najgorszy czas, ale kiedy widziałam ludzi, którzy poruszali się z aparatem tlenowym – to można powiedzieć, że z prędkością błyskawicy w porównaniu z tym jak ja się wspinałam. Niesamowite, ile taki tlen z butli daje.
Ostatni odcinek grani jest eksponowany, i nieubezpieczony, i wielu ludzi się nie zdecydowało pójść na główny wierzchołek Manaslu. Część kończyła swoją wspinaczkę na przełęczy. Nasza cała grupa stanęła na głównym wierzchołku Manaslu.
Na szczycie – byłam tylko chwilę. Mówiąc szczerze, nie było gdzie nogi postawić. Zazwyczaj jest tam odkryta skała, lecz teraz cały szczyt pokryty był nawisami śnieżnymi i trzeba było bardzo uważać by takiego nawisu nie naruszyć i razem z nim nie spaść w przepaść.
Jeszcze tego samego dnia dotarłam do bazy. To dość trudne przedsięwzięcie – wejść tego samego dnia na szczyt i tego samego dnia zejść do bazy, czyli w górę ok. 700 m i w dół – ok. 3500 m Powiem szczerze, że czułam się co najmniej zmęczona, no i odwodniona.
Wszystko nam natomiast wynagrodziła przepyszna kolacja w bazie i możliwość spania we własnym bazowym namiocie…

05.10.2008
Dziś o godzinie 10 czasu nepalskiego stanęłam na szczycie Manaslu. Resztę dnia schodziłam w dół zwijając obozy, tak że na kolację byłam już w bazie. Czuję się bardzo zmęczona ale szczęśliwa. Dziękuje Wszystkim, którzy o mnie ciepło myśleli. Więcej napiszę już jutro jak trochę odeśpię 🙂 Kinga

04.10.2008
Najpierw wiadomość od Janka i Pawła (prosili by przekazać). Spotkaliśmy się dziś między trójką a dwójką, oni schodzili, ja podchodziłam do góry. Wczoraj atakowali szczyt, ale zabrakło im 50 m w pionie i jakieś 150 w poziomie. Była do zrobienia ostatnia grań, ale dość niebezpieczna i niestety nieubezpieczona. Nie chcieli ryzykować, a nie mieli ze sobą liny do lotnej asekuracji. Wielka szkoda, bo byli tak blisko no i wchodzili jako jedna z pierwszych ekip. Jednakże pozostalo oznajmili, że byli na szczycie (a zawrócili w tym samym miejscu co Janek i Paweł).
Jestem na wysokości 7450 m. Szliśmy tu około 5 godzin z dwójki. To dobry czas, ale ja czuję się jakbym szła tu ze 12 godzin 😦 Trudny ten odcinek, mimo że tylko 650 m przewyższenia, to w wielu miejscach oblodzony, spionowany, seraki wiszą nad głową. Używanie przednich zębów raków i czekana nie należy na 7000 do przyjemności. Jest cholernie wyczerpujące.
Spania tu raczej nie będzie na tej wysokości, ale przynajmniej chcemy odpocząć trochę przed atakiem szczytowym, który rozpoczniemy już dziś w nocy. Proszę trzymajcie kciuki i myślcie ciepło. Kinga z obozu III na Manaslu.

03.10.2008
Dwójka 6800 m. Druga noc tutaj. Jutro ruszamy zakladać trójkę na 7400 m. a dalej… Jak Opatrzność i pogoda pozwolą. Pogoda ma być tylko do niedzieli.

02.10.2008
Dziś wychodzimy znów do góry. Jak najwyżej się da. Wykorzystujemy pogodę, bo potem niewiadomo kiedy będzie następne okno pogodowe. A tu jak nie ma pogody – to znaczy, że codziennie pada pół metra śniegu, bo monsun się jeszcze nie skończył.
W ekipach lekka nerwówka. Pakowanie, krzątanie, ładowanie baterii…
Do usłyszenia… I trzymajcie mocno kciuki za to moje kilkudniowe wyjście.

Film z obozu II:

01.10.2008
Wyjście do obozu drugiego

30.09.2008
Dziś wróciliśmy z dwójki. Założyliśmy ją wysoko – bo na 6800 m n.p.m. Nie wszystkie zespoły się na to decydują, część która nie dała rady podejść tak wysoko, rozstawiała swoje namioty na 6400 m, stąd na Manaslu – są albo cztery, albo trzy obozy.
My zdecydowaliśmy się podejść wyżej, ale z drugiej strony spanie tak wysoko (bo prawie 7 tys.!) nie należy do najprzyjemniejszych. Noc – pod hasłem: pobolewa głowa, spanie byle jakie, zimno, strach wychodzić z namiotu za potrzebą. Do dwójki szliśmy około 5 godzin (ponad 1 tys. metrów przewyższenia), a nawet co poniektórzy szybciej.
Pogoda w kratkę. W dwójce widać było nie dalej jak na 10 metrów. Część osób chce wykorzystać nadchodzące okno pogodowe i nawet bez aklimatyzacji (z butlami z tlenem) próbować wejść na szczyt. My nie używamy tu tlenu, stąd też musimy (i chcemy) się aklimatyzować.
Są też bardzo nieliczne zespoły (te z wcześniejszego przyjazdu tutaj), które mają jedną (a nawet dwie) noce w dwójce. Jednakże ci z kolei nie mają żadnego sprzętu w dwójce, to znaczy mają, ale pod dwu i półmetrową warstwą śniegu. Nie wiadomo co gorsze.
Całe Manaslu…

Wkrótce więcej informacji o wyprawie, m.in. relacje Kingi cz.4.

Sponsorzy wyprawy:
Alpinus – www.alpinus.pl
firma EXATEL – www.exatel.pl

Bieżące informacje na: www.kingabaranowska.pl

źródła : – http://www.goryonline.com/http://www.wspinanie.pl/

goryonline.com

AddThis Feed Button

zapraszam do subskrypcji mego bloga

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: