Everest and K2 in the Winter by alanarnette.com.

Recommended by us…. amazing website …

Everest and K2 in the Winter.

Will there be a winter summit of Everest and finally on K2 this winter? This is always a question as we approach winter. And teams usually keep their plans quiet. The recent suspects include Alex Txikon on Everest and the Poles on K2.

To claim a true winter ascent of a northern hemisphere peak, the summit must be reached during the calendar winter of the northern hemisphere. For 2017/18 this begins with the winter solstice on December 21, 2017 at 11:28 am EST and ends with the spring equinox on March 201, 2018 at 12:15 pm EDT.

Also to be fully certified as a winter ascent, not only the summit has to be reached within the winter calendar, but the start of the expedition cannot be before winter solstice either. Practically this means that the Base Camp must be reached after the winter solstice.

8000ers in Winter

As this table shows, Polish climbers have dominated first winter ascents of the 8000 meter peaks.

K2 This Winter?

Of course, K2 remains the only 8000er not summited in winter. Last year, Nanga Parbat succumbed to the team of Alex Txikon, Ali Sadpara, Simone Moro, and Tamara Lunger. It took 31 winter attempts before summiting Nanga in winter.

Now on K2, Krzysztof Wielicki, 67, who was in the first team to scale Everest in winter in 1980 will lead the Polish K2 attempt this winter.

Funding had been a problem but it appears they have received $275,000 from the Polish Ministry of Sport and Tourism according to this article.

They will be a team of 10 but only four will be on the “summit team.” They will climb in traditional siege style establishing several camps along the route. Of course weather is the primary concern as K2 is always hit with high winds but in winter the jet stream tends to sit on top of it with 200 mph winds and experience heavy snowfall.

The team is scheduled to include: Janusz Goląb, 50, with a Gasherbum I ascent, Artur Małek, who made the first winter ascent of Broad Peak, Marcin Kaczkan, K2 in the winter of 2002/03 to 7,600m and summited K2 and Nanga Parbat in the summer, plus Marek Chmielarski, summits of Gasherbrum II and Broad Peak.

Other team members include Rafał Fronia (Lhotse and Gasherbrum II), Piotr Tomala (Broad Peak and Cho Oyu), Dariusz Załuski (filmmaker / climbed five 8,000-metre peaks) and doctor Krzysztof Wranicz.

They are not sure which route they will take but it most likely will be either the Abruzzi or the Česen.

See this post for a nice overview of K2 winter attempts. But these are the highlights from Gripped:

  • 1980 Reconnaissance: Pol Andrzej Zawada and Canadian-resident Polish national Jaques Olek
  • 1987/88 Attempt: 13 Poles, 7 Canadians and 4 Brits / made to Camp 3
  • 2002/03 Attempt: 14 climbers from Poland, Kazakhstan, Uzbekistan and Georgia / made Camp 4
  • 2011/12 Attempt: 9 climbers from Russia / made Camp 2
  • 2014/15 Near Attempt: Denis Urubko and team lost permit

Climb On!
Alan
Memories are Everything

* source: – Everest and K2 in the Winter

** see also – Polish Team Prepares for Winter Ascent of K2.

AddThis Feed Button


Advertisements

Major Winter Expeditions Aiming at Big Mountains in 2018.

With the autumn climbing season in the Himalaya all but over, we’ll now turn our attention to the winter ahead. While there are never a large number of expeditions that take place during that season, the ones that do are usually incredibly interesting to follow. This year looks like it, will be no different as it is already shaping up to be a challenging one.

The big focus for the winter will no doubt be on K2, where the Polish Ice Warrior squad have set their sights on the only 8000-meter peak that remains unclimbed during the toughest, most dangerous season of all.

As we all know, K2 is an incredibly challenging mountain to climb under the best of conditions. But during the winter, it gets considerably more difficult thanks to high winds, heavy snows, potential avalanche conditions, and brutally cold temperatures. To date, it has turned back all attempts, and left a trail of fatalities in its wake.

The Polish team will arrive in K2 Base Camp next month just at the start of winter. They’ll want every day of the season at their disposal, as it could potentially take a full three months to complete their objectives. The ten man squad while be led by 67-year old Krzysztof Wielicki, a veteran of numbers Polish winter expeditions dating back to the 1980’s, including the first successful winter ascent of Mt. Everest. While he won’t be going up the mountain himself, his years of experience and wisdom will help lead the team.

We will of course be following their expedition closely and cheering them on. For many, the winter ascent of K2 is the last major mountaineering objective to be achieved. It remains to be seen if that will happen this year.

Continue reading

37th anniversary of the first Everest winter ascent.

February 17, 1980 – First winter ascent by Andrzej Zawada’s team from Poland: Leszek Cichy and Krzysztof Wielicki.

This was also the first winter summit of any of the world’s fourteen 8000 metre peaks.

Completed in 1980 by a team of phenomenally rugged Polish climbers, this ascent was led by … Leszek Cichy and Krzysztof Wielicki reached the summit on February 17.

wielicki-cichy
Krzysztof Wielicki and Leszek Cichy celebrate winning Mount Everest in Winter.

You can see ..

Krzysztof Wielicki – detailed diary of First winter ascent of Mount Everest, Please click the links below :

Polish winter expedition 1980: Everest – part 1

Polish winter expedition 1980: Everest – part 2

Polish winter expedition 1980: Everest – part 3

Polish winter expedition 1980: Everest – part 4

** I invite you to relationships with expeditions Polish mountaineers.

AddThis Feed Button


Continue reading

30th anniversary of the first Annapurna winter ascent.

On 3 February 1987, Polish climbers Jerzy Kukuczka and Artur Hajzer made the first winter ascent of Annapurna I.

Jerzy kukuczka – climbing season 1987

1987 — Annapurna I – first winter ascent

After his early November climb on Manaslu, Jurek and Artur Hajzer summited Annapurna North Face on February 3, 1987. Hajzer returned to the mountains with Kukuczka already in September that same year. That’s when they made a first ascent of the East Ridgeon Shisha Pangma (Summit on September 18, 1987).

* source: – http://winterclimb.com/climbing-base/item/3-jerzy-kukuczka

Artur HajzerJerzy Kukuczka’s partner

When you look for a phrase to describe Artur Hajzer, one of the first that comes to mind is ‘Jurek Kukuczka’s partner.’ Even though their first expedition was not successful, after Lhotse Hajzer felt much more secure.

Artur Hajzer, Wanda Rutkiewicz i Jerzy Kukuczka, Annapurna 1987

Artur Hajzer, Wanda Rutkiewicz and Jerzy Kukuczka, Annapurna 1987

“I started believing in myself. I realised that my first steps were analogous to what Jurek had been doing a few years back. Eventually, I felt convinced that the Lhotse failure had not determined it all and the next time – as proven by Jurek’s career – would be better,” Hajzer recalled years later. And it was better, together with Jerzy Kukuczka.

“How about going on an expedition with me? I need a partner. How about that?”

“I am all for it, on spec”, answered Elephant to Kukuś.

“It was very elevating to Artur, he was very pleased. Jurek Kukuczka offered Artur that if he had organised an expedition to Manaslu and a winter expedition to Annapurna, they would climb together. And so it happened, and that is the reason Artur decided not to go with us to climb K2 via the Magic Line route,” recalls Janusz Majer.

“The Manaslu (8,156m) expedition was the most difficult of all our – mine and Jurek’s – successful expeditions. It took place in autumn 1986. We were to attempt the south face of Annapurna (8,091m) in the same season,” wrote Hajzer. On 03 February 1987 they made their first winter ascent together to the summit of an eight-thousander.

Another expedition they went on together was a summer expedition to Shishapangma in August 1987, during which they established a new route on the western ridge. The same year, Artur made another attempt on the south face of Lhotse during an international expedition organised by Krzysztof Wielicki. The expedition was a failure. In 1988, he accompanied Jurek Kukuczka, this time ascending the west Annapurna via a new route. A year later he returned for the third time to the south face of Lhotse. That time, the international expedition was organised by the Kukuczka’s ‘greatest rival’ – Rainhold Messner.

“After that expedition I came to a conclusion that another attempt would be a waste of time,” Artur writes in Attack of Despair. That is why he did not join Kukuczka during his attempt.

“It was clear that Artur had equalled his master and his own ambition took the floor. He wanted to bring his own mountaineering projects to life,” recalls Janusz Majer.

….. more – Artur Hajzer – Ice Leader.

** see also:

–   Jerzy Kukuczka – famous Polish climber /Version polish and english/

–   Polish famous climbers – The golden decade of Polish Himalayan mountaineering.

Winter Manifesto of Krzysztof Wielicki – Manifest zimowy Krzysztofa Wielickiego /Version polish and english/

Polish winter expedition to K2, 2002/3 /Version polish and english/

Ice Warriors not give up – HiMountain winter expedition to Broad Peak – 2008/09. HiMountain wyprawa zimowa Broad Peak – 2008/09. /Version english and polish/

Polish-Italian winter expedition to Shisha Pangma (8027m), 2005 /Version polish and english/

Polish winter expedition 1980 – First winter ascent of Everest, part 1

Polish winter expedition 1980 – First winter ascent of Everest, part 2

Polish winter expedition 1980 – First winter ascent of Everest, part 3

Polish winter expedition 1980 – First winter ascent of Everest, part 4

… the first winter ascent of the south face of annapurna i, 1987-1988
https://www.himalayanclub.org/…/the-firstwinterascent-of-the-so…

Annapurna I : Climbing, Hiking & Mountaineering : SummitPost
http://www.summitpost.org/annapurna-i/150258

Jerzy Kukuczka Ascents :

Alps

1973, 19 July – Aiguille du Moine. First polish ascent on Aureille-Fentren Route. Team: Jerzy Kukuczka, Marek Łukaszewski.

1973, 22 July – La Pell, Massiw Vercors. First polish ascent on Parish Route. Team: Jerzy Kukuczka, Marek Łukaszewski.

1973, 6 August – Mont Blanc, E Face. Major Route. Team: Beata Kozłowska, Jerzy Kukuczka, Janusz Kurczab, Marek Łukaszewski.

1973, 12-14 August – Petit Dru, new route. Team: Jerzy Kukuczka, Wojciech Kurtyka, Marek Łukaszewski.

1975, 3-4 August – Grandes Jorasses, N Face. New Route. Team: Jerzy Kukuczka, Wojciech Kurtyka, Marek Łukaszewski.

Continue reading

The Conquest of Everest – 1953 style : amazing video.

Author: Alan Arnette.
Courtesy of www.alanarnette.com © reproduction prohibited without authorization

If you want to see what it was like before ladders, sat phones and Gortex take the hour to watch this 1953 film. In spite of the Alford Hitchcock music, I highly recommend it as an excellent account of climbing Everest

This incredible documentary of the 1953 summit brings home what they accomplished when compared to today’s climbs. The images and film sequences are quite remarkable for the day. From the pictures of the June 2, 1953  headline on the Daily Mail “The Crowning Glory – Everest Conquered”  to the harsh ground blizzards at the high camps to the South Col scenes are simply amazing given it was 1953. I felt like I was back there.

The documentary starts with a brief history of John Hunt organizing the team and logistics. One of many interesting scenes is of the oxygen system testing. They simulated the summit of Everest in a pressure chamber where the climbers themselves served as guinea pigs. One of the research doctors almost passed out as the pressure was reduced very quickly. This probably fueled speculation that humans could not survive on the summit without supplemental O’s. They also tested tent material to withstand high winds, new boot technology and food.

However it is the challenge and difficulty that stand out in the film. They took 10 days on the Lhotse face, today it is 1 or 2 at the most. It required 15 tons of gear – all carried by 350 porters from Kathmandu to base camp; no flights to Lukla! 34 Sherpas carried 40lbs each through the Icefall using logs to cross crevasses – no ladders. They established a base camp in the same location used today on April 12, 1953. Today there are 4 camps to the summit, they established 9. Edmund Hillary and Tenzing Norgay on the South Col New

The film documents that on May 26, 1953 Tom Bourdillon and Charles Evans reaching the South Summit and returning exhausted. An intriguing moment shows Hillary and Tenzing greeting and taking care of the returning climbers as they prepare to take the baton for the next summit bid. 11.30 a.m. on May 29, 1953; Tensing and Hillary summited.

Who was first?

As was the agreement between Tenzing and Hillary, the narrator simply says “Tenzing together with Hillary set his feet on the summit” – no mention of who was first.

You can read a bit about the film on IMDB.

To see how it is climbed today, don’t forget to watch the Everest: Beyond the Limits on the Discovery Channel.  I am sure it will be quite the contrast.

Climb On!
Alan

* Source : – Alan Arnette : 2010 Everest expeditions.

* See also  – The route used by Edmund Hillary and Tenzing Norgay in 1953

* Previous story :

Everest 2010 season – Expeditions with any British Teams or Britons.

Everest 2010: An Interview with Phil Crampton of Altitude Junkies.

ExplorersWeb Year 2009 in Review: Farewell to friends.

Alan Arnette’s Everest 2010 Coverage Begins, Double Traverse Announced!

Everest Spring 2010 preview: Kaltenbrunner & Dujmovits.

How Much Does It Cost To Climb Mt. Everest?

*  Polish Himalayas – Become a Fan

goryonline.com

** zapraszam na relacje z wypraw polskich himalaistów.

AddThis Feed Button


zapraszam do subskrypcji mego bloga

Krzysztof Wielicki: zimowa wyprawa na Lhotse – pierwsze zdobycie szczytu zimą 1988r.

Poniżej przedstawiam relację znanego polskiego himalaisty Krzysztofa Wielickiego z wyprawy – Lhotse wyprawa zimowa 1988, w czasie której jako pierwszy człowiek zdobył on Lhotse zimą 31 grudnia 1988 r (drogą normalną).

Krzysztof Wielicki (ur. 5 stycznia 1950 w Szklarkce Przygodzickiej) – polski wspinacz, taternik, alpinista i himalaista. Jest piątym człowiekiem na Ziemi, który zdobył Koronę Himalajów i Karakorum. Na trzy z nich: Mount Everest, Kangczendzongę i Lhotse wszedł zimą jako pierwszy. Na Lhotse stanął samotnie w noc sylwestrową w gorsecie, który nosił po uszkodzeniu kręgosłupa w górach. Na Broad Peak “wbiegł” solo w ciągu jednego dnia (pierwsze na świecie wejście na ośmiotysięcznik w ciągu doby). Na Dhaulagiri (w 16 godzin) i Shisha Pangma wspiął się sam, wytyczając nowe drogi. Nikt też nie towarzyszył mu podczas wejścia na szczyt Gasherbruma II. Świadkami samotnego wejścia na Nanga Parbat jedną z największych ścian Ziemi byli jedynie pakistańscy pasterze obserwujący jego wyczyn z oddalonych łąk. Brał udział w czterech wyprawach na K2. Dopiero podczas ostatniej, latem 1996, wytrwałość została nagrodzona – wszedł na szczyt Filarem Północnym z dwoma włoskimi alpinistami. Po biwaku, niedaleko szczytu, zejście zamieniło się w dramatyczną i szczęśliwie zakończoną akcję sprowadzania skrajnie wycieńczonego Włocha. Na przełomie 2006/2007 roku podjął kolejna próbę zdobycia zimą Nanga Parbat, lecz z powodu skrajnie trudnych warunków pogodowych, musiał wycofać się wraz ze swoim zespołem .

Lhotse wyprawa zimowa – pierwsze zdobycie szczytu zimą 1988r.

Lhotse (8511 m n.p.m.), Najbliższy sąsiad Mount Everestu, znajduje się na granicy między Nepalem i Tybetem. Ze szczytu wybiegają trzy główne granie: na pólnoc ku Przełęczy Południowej i dalej w kierunku Everestu; na wschód ku Lhotse Shar (8386 m), oraz ku Nuptse (7861 m). Dwie pierwsze ograniczają spływający na wschód wielki lodowiec Kangchung. Góra ma dwie wybitne ściany. Ściana zachodnia wznosi się nad Kotłem Zahodnim (Western CWM), czyli nad górną częścią lodowca Khumbu. Natomiast nad lodowcem Lhotse piętrzy się słynna wśród alpinistów, ogromna ściana południowa.

„Lhotse” w języku tybetańskim znaczy „szczyt południowy”; nazwę taką nadali górze uczestnicy brytyjskiej wyprawy rekonesansowej na Everest w 1921 roku.

Pierwszą próbę zdobycia Lhotse podjęła międzynarodowa wyprawa pod kierownictwem Normana G. Dyhrenfurtha w 1955 roku. Ernst Senn doszedł wtedy samotnie na wysokość 8100 m, do początku północno-zachodniego kuluaru.

Pierwszego wejścia na Lhotse dokonała wyprawa szwajcarska w 1956 roku, niejako przy okazji drugiego wejścia na Mount Everest. Wykorzystano dobrze już znaną z ataków na Everest drogę na Przełęcz Południową. Przy dobrej pogodzie i sprawnie działającej aparaturze tlenowej, znajdujący się w świetnej formie wspinacze Fritz Luchsinger i Ernst Reiss osiągnęli 18 maja wierzchołek Lhotse poprzez kuluar w zachodnie flance. Drugie wejście na Lhotse miało miejsce dopiero w roku 1977. Wcześniej, w 1974 roku, góra była świadkiem pamiętnej próby pierwszego wejścia zimowego, kiedy to polska ekipa pod kierunkiem Andrzeja Zawady wycofała się z wysokości ok. 8200 m. Później, w październiku 1979 roku, na szczyt weszło aż ośmiu Polaków (Czok, Heinrich, Kukuczka, Skorek, Baranek, Bilczewski, Cholewa, Niklas – siódme i ósme wejście).

O ile wejścia drogą normalną odbywano często przy okazji wchodzenia na Everest, to wspaniałą ściana południowa była celem samym w sobie. Przez jej lewy kocioł próbowali wejść w 1981 roku Jugosłowianie pod wodzą A. Kunavera, dochodząc do wysokości 8100 m. Z prawej strony, właściwie już na południowej ścianie Lhotse Shar, poprowadzili drogę Słowacy w 1984 roku. W 1990 roku Tomo Cesen oświadczył, iż dokończył drogę jugosłowiańską. Autentyczność tego wejścia była przedmiotem kontrowersji i ostatecznie została zakwestionowana. W 1989 roku próbował tu swoich sił Reinhold Messner. Tragicznie zapisał się dzień 24 października tegoż roku: po pokonaniu niemal całej ściany, u wejścia w prowadzącą ku szczytowi grań, odpadł Jerzy Kukuczka, drugi w świecie zdobywca „Korony Himalajów” (zobacz zdjęcie na dole posta). Lina nie wytrzymała szarpnięcia… W 1990 ścianę przeszli Rosjanie, oceniając jej trudności jako niemożliwe do pokonania przez samotnego wspinacza.

Południową ścianę Lhotse próbowałem przejść trzykrotnie: w latach 1985, 1987, 1989. Jako Polak mam do niej stosunek równie emocjonalny, jak Niemcy do Nanga Parbat. Dwa razy byłem bardzo blisko szczytu. W 1985 roku wraz z Mirkiem Falco Dąsalem, Walkiem Fiutem i Arturem Hajzerem wyszliśmy na grań (8250 m) chyba zbyt nisko i musieliśmy zrezygnować.

W 1987 roku wraz z Arturem Hajzerem wyruszyliśmy do ataku szczytowego z obozu na wysokości 7800 m. Po trzech dniach wspinaczki weszliśmy na grań na wysokości 8300 metrów. Decyzja o odwrocie zapadłą po spędzeniu w jamie śnieżnej bardzo ciężkiego biwaku przy huraganowym wietrze. Odwrót był równie trudny co wspinaczka w górę. Mieliśmy nadzieję, że jeśli zdołalibyśmy wejść na szczyt, zeszlibyśmy na stronę zachodnią do bazy pod Everestem. Niestety, musieliśmy zjechać ścianą trzy kilometry w dół.

W 1989 roku do udziału w wyprawie na tę ścianę zostaliśmy zaproszeni przez Reinholda Messnera. W składzie wyprawy była międzynarodowa elita ówczesnego himalaizmu. Lecz mimo to nie udało się zrealizować wymarzonego planu. Zamiast kolektywnej współpracy, która w przypadku tak potężnej ściany jest konieczna, zbyt wiele było na tej wyprawie gwiazdorstwa, a także prywatnych gier. Dream team Messnera niestety nie zagrał najlepszego meczu.

Więcej już tam chyba nie pójdę – myślałem – uważałem, że nie warto. Gdyby Rosjanie nie przeszli ściany, to może należałoby pokusić się o zweryfikowanie wejścia Ćesena. Znałem już na niej każdy kamień. Jest tam zbyt niebezpiecznie, aby ryzykować w celu powtórzenia czegoś, co już zostało zrobione przez kogoś innego. Mam w sobie coś takiego, co w przypadku podejmowania nowych wyzwań jest dla mnie motorem napędowym. Na południowej ścianie Lhotse to „coś” już nie działa. Więc po co się tam pchać?

Byłem jednak na szczycie Lhotse. Po wypadku na Bhagirati II w dniu 31 sierpnia 1988 roku, w którym ucierpiał mój bark i kręgosłup (od tego czasu jestem niższy o centymetr), musiałem nosić gumowy gorset z metalowymi usztywniaczami.

Belgowie, którzy mieli zezwolenie na atakowanie Mount Everestu i Lhotse zimą, zaprosili Andrzeja Zawadę, Leszka Cichego i mnie do udziału w ich ekspedycji. W drugiej połowie grudnia Belgowie stwierdzili, że cel przerasta ich możliwości. Pod koniec grudnia poszliśmy w czwórkę (z Ingrid Bayens, Andrzejem i Leszkiem) do Kotła Zachodniego, na wysokość 6400 metrów. Niestety towarzystwo się pochorowało i groziła konieczność wycofania się. Nie chciałem jednak rezygnować. W dzień poprzedzający Sylwestra udałem się samotnie do obozu III. Po dwutygodniowej przerwie w działalności namioty były poniszczone, ale jakoś udało mi się przespać. Następnego dnia, bez zakładania obozu czwartego, wszedłem drogą normalną na szczyt, dokonując tym samym pierwszego wejścia zimowego na Lhotse. Zejście z wierzchołka z uwagi na uraz kręgosłupa było straszne. Wymyśliłem sobie, że co 20 kroków będę się kładł na stoku i odpoczywał. Wiedziałem, że nie wolno mi zasnąć bez asekuracji na stromym lodzie, a jednak zasypiałem. Po prostu traciłem świadomość. Po kilku minutach „snu” budziłem się i ruszałem dalej. Warunki były, jak to w zimie w Himalajach – dużo lodu, mało śniegu i bardzo silny wiatr. To wszystko okazało się jednak niczym w porównaniu z bólem kręgosłupa. Dotarłem jednak jakoś do „trójki”. Czekał tam na mnie Leszek Cichy, który pomimo choroby przyszedł mi z odsieczą z dołu. Był to z jego strony dowód prawdziwego górskiego partnerstwa.

Lhotse zdobyłem zimą drogą normalną, a bardzo chciałem ścianą południową.. Życie.

Autor : Krzysztof Wielicki.

poludniowa-sciana-lhotse-new1

Na zdjęciu powyżej /klikniecie 2 razy powiększa zdjęcie/ widoczna jest południowa ściana Lhotse. Oznaczono na nim :

– czerwona linia – droga polska przez płd. ścianę Lhotse

– pkt. fioletowy – szczyt główny

– pkt. niebieski – miejsce odpadnięcia Jerzego Kukuczki

– pkt. żółty – miejsce odpadnięcia Rafała Chołdy

– pkt. zielony – miejsce śmierci Czesława Jakiela

– pkt. pamarańczowy – bariera seraków, która spadła i zabiła Czesława Jakiela

– pkt. czarny – miejsce biwaku A.Hajzera i K.Wielickiego; najwyżej osiągnięty punkt (8300 m n.p.m.)

* Zobacz :

Winter Manifesto of Krzysztof Wielicki – Manifest zimowy Krzysztofa Wielickiego /Version polish and english/

Polish winter expedition to K2, 2002/3 /Version polish and english/

Polish winter expedition 1980 – part 1

Polish winter expedition 1980 – part 2

Polish winter expedition 1980 – part 3

Polish winter expedition 1980 – part 4

goryonline.com

Nieruchomości on line

** zapraszam na relacje z wypraw polskich himalaistów.

AddThis Feed Button


zapraszam do subskrypcji mego bloga

Poniżej przedstawiam relację znanego polskiego himalaisty Krzysztofa Wielickiego z wyprawy – Lhotse wyprawa zimowa 1988, w czasie której jako pierwszy człowiek zdobył on Lhotse zimą 31 grudnia 1988 r (drogą normalną).

Lhotse wyprawa zimowa 1988.

Lhotse (8511 m n.p.m.), Najbkiższy sąsiad Mount Everestu, znajduje się na granicy między Nepalem i Tybetem. Ze szczytu wybiegają trzy główne granie: na pólnoc ku Przełęczy Południowej i dalej w kierunku Everestu; na wschód ku Lhotse Shar (8386 m), oraz ku Nuptse (7861 m). Dwie pierwsze ograniczają spływający na wschód wielki lodowiec Kangchung. Góra ma dwie wybitne ściany. Ściana zachodnia wznosi się nad Kotłem Zahodnim (Western CWM), czyli nad górną częścią lodowca Khumbu. Natomiast nad lodowcem Lhotse piętrzy się słynna wśród alpinistów, ogromna południowa ściana południowa.

„Lhotse” w języku tybetańskim znaczy „szczyt południowy”; nazwę taką nadali górze uczestnicy brytyjskiej wyprawy rekonesansowej na Everest w 1921 roku.

Pierwszą próbę zdobycia Lhotse podjęła międzynarodowa wyprawa pod kierownictwem Normana G. Dyhrenfurtha w 1955 roku. Ernst Senn doszedł wtedy samotnie na wysokość 8100 m, do początku pólnocno-zachodniego kuluaru.

Pierwszego wejścia na Lhotse dokonała wyprawa szwajcarska w 1956 roku, niejako przy okazji drugiego wejścia na Mount Everest. Wykorzystano dobrze już znaną z atakó na Everest drogę na Przełęcz Południową. Przy dobrej pogodzie i sprawnie działającej aparaturze tlenowej, znajdujący się w świetnej formie wspinacze Fritz Luchsinger i Ernst Reiss osiągnęli 18 maja wierzchołek Lhotse poprzez kuluar w zachodnie flance. Drugie wejście na Lhotse miało miejsce dopiero w roku 1977. Wcześniej, w 1974 roku, góra była świadkiem pamiętnej próby pierwszego wejścia zimowego, kiedy to polska ekipa pod kierunkiem Andrzeja Zawady wycofała się z wysokości ok. 8200 m. Później, w październiku 1979 roku, na szczyt weszło aż ośmiu Polaków (Czok, Heinrich, Kukuczka, Skorek, Baranek, Bilczewski, Cholewa, Niklas – siódme i ósme wejście).

O ile wejścia drogą normalną odbywano często przy okazji wchodzenia na Everest, to wspaniałą ściana południowa była celem samym w sobie. Przez jej lewy kocioł próbowali wejść w 1981 roku Jugosłowianie pod wodzą A. Kunavera, dochodząc do wysokości 8100 m. Z prawej strony, właściwie już na południowej ścianie Lhotse Shar, poprowadzili drogę Słowacy w 1984 roku. W 1990 roku Tomo Cesen oświadczył, iż dokończył drogę jugosłowiańską. Autentyczność tego wejścia była przedmiotem kontrowersji i ostatecznie została zakwestionowana. W 1989 roku próbował tu swoich sił Reinhold Messner. Tragicznie zapisał się dzień 24 października tegoż roku: po pokonaniu niemal całej ściany, u wejścia w prowadzącą ku szczytowi grań, odpadł Jerzy Kukuczka, drugi w świecie zdobywca „Korony Himalajów”. Lina nie wytrzymała szarpnięcia… W 1990 ścianę przeszli Rosjanie, oceniając jej trudności jako niemożliwe do pokonania przez samotnego wspinacza.

Południową ścianę Lhotse próbowałem przejść trzykrotnie: w latach 1985, 1987, 1989. Jako Polak mam do niej stosunek równie emocjonalny, jak Niemcy do Nanga Parbat. Dwa razy byłem bardzo blisko szczytu. W 1985 roku wraz z Mirkiem Falco Dąsalem, Walkiem Fiutem i Arturem Hajzerem wyszliśmy na grań (8250 m) chyba zbyt nisko i musieliśmy zrezygnować.

W 1987 roku wraz z Arturem Hajzerem wyruszyliśmy do ataku szczytowego z obozu na wysokości 7800 m. Po trzech dniach wspinaczki weszliśmy na grań na wysokości 8300 metrów. Decyzja o odwrocie zapadłą po spędzeniu w jamie śnieżnej bardzo ciężkiego biwaku przy huraganowym wietrze. Odwrót był równie trudny co wspinaczka w górę. Mieliśmy nadzieję, że jeśli zdołalibyśmy wejść na szczyt, zeszlibyśmy na stronę zachodnią do bazy pod Everestem. Niestety, musieliśmy zjechać ścianą trzy kilometry w dół.

W 1989 roku do udziału w wyprawie na tę ścianę zostaliśmy zaproszeni przez Reinholda Messnera. W składzie wyprawy była międzynarodowa elita ówczesnego himalaizmu. Lecz mimo to nie udało się zrealizować wymarzonego planu. Zamiast kolektywnej współpracy, która w przypadku tak potężnej ściany jest konieczna, zbyt wiele było na tej wyprawie gwiazdorstwa, a także prywatnych gier. Dream team Messnera niestety nie zagrał najlepszego meczu.

Więcej już tam chyba nie pójdę – myślałem – uważałem, że nie warto. Gdyby Rosjanie nie przeszli ściany, to może należałoby pokusić się o zweryfikowanie wejścia Ćesena. Znałem już na niej każdy kamień. Jest tam zbyt niebezpiecznie, aby ryzykować w celu powtórzenia czegoś, co już zostało zrobione przez kogoś innego. Mam w sobie coś takiego, co w przypadku podejmowania nowych wyzwań jest dla mnie motorem napędowym. Na południowej ścianie Lhotse to „coś” już nie działa. Więc po co się tam pchać?

Byłem jednak na szczycie Lhotse. Po wypadku na Bhagirati II w dniu 31 sierpnia 1988 roku, w którym ucierpiał mój bark i kręgosłup (od tego czasu jestem niższy o centymetr), musiałem nosić gumowy gorset z metalowymi usztywniaczami.

Belgowie, którzy mieli zezwolenie na atakowanie Mount Everestu i Lhotse zimą, zaprosili Andrzeja Zawadę, Leszka Cichego i mnie do udziału w ich ekspedycji. W drugiej połowie grudnia Belgowie stwierdzili, że cel przerasta ich możliwości. Pod koniec grudnia poszliśmy w czwórkę (z Ingrid Bayens, Andrzejem i Leszkiem) do Kotła Zachodniego, na wysokość 6400 metrów. Niestety towarzystwo się pochorowało i groziła konieczność wycofania się. Nie chciałem jednak rezygnować. W dziń poprzedzający Sylwestra udałem się samotnie do obozu III. Po dwutygodniowej przerwie w działalności namioty były poniszczone, ale jakoś udało mi się przespać. Następnego dnia, bez zakładania obozu czwartego, wszedłem drogą normalną na szczyt, dokonując tym samym pierwszego wejścia zimowego na Lhotse. Zejście z wierzchołka z uwagi na uraz kręgosłupa było straszne. Wymyśliłem sobie, że co 20 kroków będę się kładł na stoku i odpoczywał. Wiedziałem, że nie wolno mi zasnąć bez asekuracji na stromym lodzie, a jednak zasypiałem. Po prostu traciłem świadomość. Po kilku minutach „snu” budziłem się i ruszałem dalej. Warunki były, jak to w zimie w Himalajach – dużo lodu, mało śniegu i bardzo silny wiatr. To wszystko okazało się jednak niczym w porównaniu z bólem kręgosłupa. Dotarłem jednak jakoś do „trójki”. Czekał tam na mnie Leszek Cichy, który pomimo choroby przyszedł mi z odsieczą z dołu. Był to z jego strony dowód prawdziwego górskiego partnerstwa.

Lhotse zdobyłem zimą drogą normalną, a bardzo chciałem ścianą – południoPoniżej przedstawiam relację znanego polskiego himalaisty Krzysztofa Wielickiego z wyprawy – Lhotse wyprawa zimowa 1988, w czasie której jako pierwszy człowiek zdobył on Lhotse zimą 31 grudnia 1988 r (drogą normalną).

Lhotse wyprawa zimowa 1988.

Lhotse (8511 m n.p.m.), Najbkiższy sąsiad Mount Everestu, znajduje się na granicy między Nepalem i Tybetem. Ze szczytu wybiegają trzy główne granie: na pólnoc ku Przełęczy Południowej i dalej w kierunku Everestu; na wschód ku Lhotse Shar (8386 m), oraz ku Nuptse (7861 m). Dwie pierwsze ograniczają spływający na wschód wielki lodowiec Kangchung. Góra ma dwie wybitne ściany. Ściana zachodnia wznosi się nad Kotłem Zahodnim (Western CWM), czyli nad górną częścią lodowca Khumbu. Natomiast nad lodowcem Lhotse piętrzy się słynna wśród alpinistów, ogromna południowa ściana południowa.

„Lhotse” w języku tybetańskim znaczy „szczyt południowy”; nazwę taką nadali górze uczestnicy brytyjskiej wyprawy rekonesansowej na Everest w 1921 roku.

Pierwszą próbę zdobycia Lhotse podjęła międzynarodowa wyprawa pod kierownictwem Normana G. Dyhrenfurtha w 1955 roku. Ernst Senn doszedł wtedy samotnie na wysokość 8100 m, do początku pólnocno-zachodniego kuluaru.

Pierwszego wejścia na Lhotse dokonała wyprawa szwajcarska w 1956 roku, niejako przy okazji drugiego wejścia na Mount Everest. Wykorzystano dobrze już znaną z atakó na Everest drogę na Przełęcz Południową. Przy dobrej pogodzie i sprawnie działającej aparaturze tlenowej, znajdujący się w świetnej formie wspinacze Fritz Luchsinger i Ernst Reiss osiągnęli 18 maja wierzchołek Lhotse poprzez kuluar w zachodnie flance. Drugie wejście na Lhotse miało miejsce dopiero w roku 1977. Wcześniej, w 1974 roku, góra była świadkiem pamiętnej próby pierwszego wejścia zimowego, kiedy to polska ekipa pod kierunkiem Andrzeja Zawady wycofała się z wysokości ok. 8200 m. Później, w październiku 1979 roku, na szczyt weszło aż ośmiu Polaków (Czok, Heinrich, Kukuczka, Skorek, Baranek, Bilczewski, Cholewa, Niklas – siódme i ósme wejście).

O ile wejścia drogą normalną odbywano często przy okazji wchodzenia na Everest, to wspaniałą ściana południowa była celem samym w sobie. Przez jej lewy kocioł próbowali wejść w 1981 roku Jugosłowianie pod wodzą A. Kunavera, dochodząc do wysokości 8100 m. Z prawej strony, właściwie już na południowej ścianie Lhotse Shar, poprowadzili drogę Słowacy w 1984 roku. W 1990 roku Tomo Cesen oświadczył, iż dokończył drogę jugosłowiańską. Autentyczność tego wejścia była przedmiotem kontrowersji i ostatecznie została zakwestionowana. W 1989 roku próbował tu swoich sił Reinhold Messner. Tragicznie zapisał się dzień 24 października tegoż roku: po pokonaniu niemal całej ściany, u wejścia w prowadzącą ku szczytowi grań, odpadł Jerzy Kukuczka, drugi w świecie zdobywca „Korony Himalajów”. Lina nie wytrzymała szarpnięcia… W 1990 ścianę przeszli Rosjanie, oceniając jej trudności jako niemożliwe do pokonania przez samotnego wspinacza.

Południową ścianę Lhotse próbowałem przejść trzykrotnie: w latach 1985, 1987, 1989. Jako Polak mam do niej stosunek równie emocjonalny, jak Niemcy do Nanga Parbat. Dwa razy byłem bardzo blisko szczytu. W 1985 roku wraz z Mirkiem Falco Dąsalem, Walkiem Fiutem i Arturem Hajzerem wyszliśmy na grań (8250 m) chyba zbyt nisko i musieliśmy zrezygnować.

W 1987 roku wraz z Arturem Hajzerem wyruszyliśmy do ataku szczytowego z obozu na wysokości 7800 m. Po trzech dniach wspinaczki weszliśmy na grań na wysokości 8300 metrów. Decyzja o odwrocie zapadłą po spędzeniu w jamie śnieżnej bardzo ciężkiego biwaku przy huraganowym wietrze. Odwrót był równie trudny co wspinaczka w górę. Mieliśmy nadzieję, że jeśli zdołalibyśmy wejść na szczyt, zeszlibyśmy na stronę zachodnią do bazy pod Everestem. Niestety, musieliśmy zjechać ścianą trzy kilometry w dół.

W 1989 roku do udziału w wyprawie na tę ścianę zostaliśmy zaproszeni przez Reinholda Messnera. W składzie wyprawy była międzynarodowa elita ówczesnego himalaizmu. Lecz mimo to nie udało się zrealizować wymarzonego planu. Zamiast kolektywnej współpracy, która w przypadku tak potężnej ściany jest konieczna, zbyt wiele było na tej wyprawie gwiazdorstwa, a także prywatnych gier. Dream team Messnera niestety nie zagrał najlepszego meczu.

Więcej już tam chyba nie pójdę – myślałem – uważałem, że nie warto. Gdyby Rosjanie nie przeszli ściany, to może należałoby pokusić się o zweryfikowanie wejścia Ćesena. Znałem już na niej każdy kamień. Jest tam zbyt niebezpiecznie, aby ryzykować w celu powtórzenia czegoś, co już zostało zrobione przez kogoś innego. Mam w sobie coś takiego, co w przypadku podejmowania nowych wyzwań jest dla mnie motorem napędowym. Na południowej ścianie Lhotse to „coś” już nie działa. Więc po co się tam pchać?

Byłem jednak na szczycie Lhotse. Po wypadku na Bhagirati II w dniu 31 sierpnia 1988 roku, w którym ucierpiał mój bark i kręgosłup (od tego czasu jestem niższy o centymetr), musiałem nosić gumowy gorset z metalowymi usztywniaczami.

Belgowie, którzy mieli zezwolenie na atakowanie Mount Everestu i Lhotse zimą, zaprosili Andrzeja Zawadę, Leszka Cichego i mnie do udziału w ich ekspedycji. W drugiej połowie grudnia Belgowie stwierdzili, że cel przerasta ich możliwości. Pod koniec grudnia poszliśmy w czwórkę (z Ingrid Bayens, Andrzejem i Leszkiem) do Kotła Zachodniego, na wysokość 6400 metrów. Niestety towarzystwo się pochorowało i groziła konieczność wycofania się. Nie chciałem jednak rezygnować. W dziń poprzedzający Sylwestra udałem się samotnie do obozu III. Po dwutygodniowej przerwie w działalności namioty były poniszczone, ale jakoś udało mi się przespać. Następnego dnia, bez zakładania obozu czwartego, wszedłem drogą normalną na szczyt, dokonując tym samym pierwszego wejścia zimowego na Lhotse. Zejście z wierzchołka z uwagi na uraz kręgosłupa było straszne. Wymyśliłem sobie, że co 20 kroków będę się kładł na stoku i odpoczywał. Wiedziałem, że nie wolno mi zasnąć bez asekuracji na stromym lodzie, a jednak zasypiałem. Po prostu traciłem świadomość. Po kilku minutach „snu” budziłem się i ruszałem dalej. Warunki były, jak to w zimie w Himalajach – dużo lodu, mało śniegu i bardzo silny wiatr. To wszystko okazało się jednak niczym w porównaniu z bólem kręgosłupa. Dotarłem jednak jakoś do „trójki”. Czekał tam na mnie Leszek Cichy, który pomimo choroby przyszedł mi z odsieczą z dołu. Był to z jego strony dowód prawdziwego górskiego partnerstwa.

Lhotse zdobyłem zimą drogą normalną, a bardzo chciałem ścianą – południową… Życie.wą… Życie.

Akcja ratunkowa w Himalajach dla wyprawy Mount Everest Expedition 1989 cz.4.

W 20 rocznicę tragicznej śmierci pod Everestem himalaistów: Eugeniusza Chrobaka, Mirosława Falco-Dąsala, Mirosława Gardzielewskiego, Zygmunta Andrzeja Heinricha i Andrzeja Otręby.

Akcja ratunkowa W Himalajach dla wyprawy Mount Everest Expedition 1989 cz.4.

Artur Hajzer
Triumf i tragedia cz.4.

Rob Hall i Garry Ball

Nowozelandczycy Rob Hall i Garry Ball. Właśnie wrócili spod Everestu – niestety nie udało im się wejść na szczyt. Znali naszą wyprawę. Zgłosili się do uczestnictwa w akcji ratunkowej bez minuty zastanowienia. Wiedzieli, że mają godzinę, dwie na spakowanie się i tyle – nie wahali się. Super chłopaki. Niestety, obaj się już minęli. Garry Ball umarł parę lat później na odmę płuc podczas wyprawy na Dhaulaghiri. A Rob jest tym Robem, który umarł na Evereście w 1996, bo jako przewodnik, nie zostawił swojego klienta, podczas tragicznej wyprawy opisanej w książce Krakauera „Wszystko za Everest” ( Jon KrakauerInto Thin Air.).

Andrzej Marciniak relacjonował po powrocie:

(wspomnienia Andrzeja Marciniaka, zebrane przez Andrzeja Marcisza do Epilogu książki Mirosława Dąsala „Każdemu jego Everest”)

„Po omacku szukałem apteczki. Natrafiłem w niej na kapsułki. Miałem radio.Połączyłem się z bazą. Lekarz (Marek Roslan) podał mi nazwę leku.Opisał go, powiedział co trzeba zrobić. Miałem w ręku dwie kapsułki.Jedną małą, drugą niewiele większą, ale która jest która? Długo wahałem się. Zrezygnowałem. Bałem się.”

„…Rano okazało się, że nie mam już zapałek. Przeraziłem się. Cały dzień próbowałem wykrzesać ogień, wzorem przodków, kamień o kamień. Przez radio dostałem informację, że w pobliżu powinny być  inne namioty. Ale jak je odkopać w tym śniegu nic nie widząc? Siedziałem bezradny….wreszcie znalazłem namiot, odkopałem, wpełzłem do środka,ale zapałek nie znalazłem. Wróciłem…i od razu za pierwszym razem namacałem pudełko.”

”Był czwarty dzień. Zacząłem sobie konstruować okulary. Powiadomiono mnie wtedy, że od strony chińskiej podąża mi na ratunek ekipa….Artura Hajzera. ….wypełniło mi to kilka godzin, podczas których nie musiałem siedzieć bezczynnie i tylko wsłuchiwać się w swój oddech, w wiatr, wbicie serca i czekać, czekać…I znów przyszła noc, i znów myślałem, że zaraz będę schodzić z innymi ludźmi…

Reszta to prościzna: Kathmandu – Lho La – Kathmandu = 100 godzin (30 maja – 2 czerwca)

Pojechaliśmy. Przekroczyliśmy tą granicę. Z niedużymi przygodami dostaliśmy tą chińską ciężarówkę. Po 36 godzinach jazdy byliśmy chińskiej bazie pod Everestem. Sama podróż robiła jednak wrażenie. Wytrzymać 30 godzin na tym traku nie było łatwo. No i jeden Bóg wie jak ten kierowca, jadąc non stop pustynią bez żadnej drogi znalazł bezbłędnie tą bazę. Potem cały dzień marszu moreną lodowca Rongbuk i biwak na granicy lodu pod przełęczą A rano, po około dwóch godzinach lawirowania pomiędzy szczelinami byliśmy już w obozie na Lho La przy Andrzeju Marciniaku i namiocie obozu I. Andrzej na szczęście właśnie odzyskał wzrok.Załadowaliśmy świeże baterie do jego radiotelefonu – nie miał już łączności – i mocnym decybelem obudziliśmy wszystkich w bazie po drugiej, nepalskiej stronie grani. Było trochę wiwatów i radości, jakby nie było to od dwóch dni oni nie mieli zielonego pojęcia co się z nami dzieje i czy ktokolwiek, kiedykolwiek do Andrzeja dotrze, mieli niezłą nerwówę – takie czekanie nie wiadomo na co. Jeszcze rzut oka w stronę lawiniska – żadnych śladów tragedii – wszystko równo przysypane. I na dół. Andrzej radził sobie dziarsko, szedł o własnych siłach. Wieczorem byliśmy już przy ciężarówce i znowu 36 godzin jazdy przez Kodari Passdo Nepalu, Kathmandu, prosto przed Hotel. Podszedłem do Agnieszki –masz go – bierz – tu jest – cały i zdrowy.

Już nic nie było tak jak przedtem (2 – 7 czerwca)- słowo na zakończenie.

Siedzieliśmy jeszcze trochę w Kathmandu. Było trochę wiwatów i celebry, niezbędnych podziękowań i dziękczynnych kolacji ze wszystkimi dyplomatami. Tylko ci chińscy wymówili się chorobą. Zostałem członkiem honorowym Himalaya Rescue Assoc.itp. Zjechał Janusz Majer i wszystkie inne wyprawy z gór. Na pierwszych stronach gazet było, albo o naszej „thunderbolt rescueexpedition”, albo o wolnych wyborach w Polsce ze zdjęciami unikalnego mebla o owalnych kształtach. Alan Burges (próbował dojść do Marciniaka od nepalskiej strony) przyjrzał się dokładniej zdjęciom z gazet i stwierdził –  “auu!! I know this guy from Karakorum, that is Janusz Onyszkiewicz ” – tak , tak Onyszkiewicz – teraz będzie premierem w Polsce ! –…….. really?? Are you kidding me??

Potem, jesienią zginął Jurek Kukuczka, kolejny smutny akord kończący tą epokę, który obok tej everestowskiej tragedii był ostatecznym znakiem odchodzącego czasu. Kto się nie zdążył zabić do tej pory, zrobił to zaraz potem. Era złotego polskiego himalaizmu przeszła do historii.Ideę polskiej himalajskiej krucjaty ciągnął jeszcze Andrzej Zawada – ale trudno mu było skompletować rozsądny, silny zespół.

Jak to powiedział potem  Messner w Warszawie? Zginęli bo byli najlepsi !

* poprzednie posty :

Akcja ratunkowa w Himalajach dla wyprawy Mount Everest Expedition 1989 cz.3.

Akcja ratunkowa w Himalajach dla wyprawy Mount Everest Expedition 1989 cz.2.

Akcja ratunkowa w Himalajach dla wyprawy Mount Everest Expedition 1989 cz.1.

–  Everest za cenę życia – Mount Everest Expedition 1989. Biggest tragedy of Polish climbers.

* źródłu : – http://www.wgorach.iap.pl/

** zobacz też :

Breaking news: Piotr Morawski lost on Dhaulagiri. Piotr Morawski zginął na Dhaulagiri. /Version english and polish/

goryonline.com

** zapraszam na relacje z wypraw polskich himalaistów.

AddThis Feed Button

zapraszam do subskrypcji mego bloga